Moezelbaan

Van CLUBBAAN naar MODELBAAN

Overpeinzingen van een oud-voorzitter................

De oude clubbaan met spoor- en tramweg

In onze modelspoorclub waren wij geleidelijk gewend geraakt aan een modelspoorbaan, bestaande uit bijzonder veel modules.
Alle modules aan elkaar geschakeld, gaven een immense baan te zien.
Indrukwekkend was dat wel, maar er waren toch ook een flink aantal bezwaren aan verbonden.
Om er enkele te noemen: De baan als geheel kon in de ons ter beschikkingstaande ruimte nooit opgesteld worden.
Dat betekende o.a. dat de zekerheid omtrent een goed functioneren van de baan in zijn totaliteit en wat betreft alles wat daarmee in verbinding stond, niet mogelijk was.
Dat gaf bij externe totaalopstellingen van de baan nog wel eens wat flinke problemen. Vervolgens nam de opslag van de modules, die niet in de baan in ons clublokaal waren opgenomen, erg veel ruimte in beslag. Dit ging ten koste van het opbergen van andere zaken en van een goed ordentelijk overzicht in het algemeen.

Verder bleek het transport van al deze modules naar een externe manifestatie min of meer een mega operatie, die weinig meer van doen had met het bouwen op kleine schaal.
Nieuwe leden keken dan ook bij een dergelijke transportonderneming vaak totaal overdonderd en onthutst op van het exceptionele aantal modules, die uit allerlei hoeken en gaten, uit kelders en zolders te voorschijn kwamen.

De totale bouw, althans vanuit hoogwaardige eisen aan kwaliteit en detailleringen, bleek een bijna eindeloze en uitzichtloze zaak, die veel tijd en geduld kostte en ook veel financiële consequenties.
Bovendien kon het geheel na verloop van tijd weinig clubleden meer enthousiasmeren. Men was "uitgekeken" op deze baan.
Toch waren wij ons daar lange tijd niet altijd van bewust en waren wij met de bestaande situatie ook min of meer tevreden. Er heerste rust!

Geslaagde,door NMF erkende
recordpoging door de twee jeugdleden:
een 14 meter lange, rijdende goederentrein
tijdens het 3e lustrum in november 2000.

Ergens aan de Moezel.....

In technische zin bedoeld als: een streek met variaties in het landschap.
Zo is bijvoorbeeld door niveauverschillen visuele diepte in het landschap aan te brengen; er kan een keerlus verborgen worden achter het tunnelportaal van een rotsformatie.
Wij vonden verder dat je je niet moet beperken tot alleen een spoorbaan in een interessant landschap, maar dat ook te denken zou zijn aan een autoweg met rijdende personenauto’s, vrachtwagens en bussen; aan een rivier met hier of daar een schip, aan een strandje, een aanlegsteiger, een paar watervogels, een scheepswerfje.
Het is begrijpelijk, dat deze uitgangspunten veel creatieve mogelijkheden bieden. Ook het volgende is nog een punt, dat de aandacht zou kunnen verdienen.

 .......verborgen achter het tunnelportaal.

Gewoonlijk worden mensen sterker beïndrukt en geraakt door situaties of zaken al naargelang meerdere zintuigen bij hen worden geprikkeld.
Een baan, waaraan niet alleen iets te zien is, maar waarbij ook geluiden uit het voorgestelde landschap te horen zijn en waarbij ook de reukzin geprikkeld wordt, zal aanzienlijk meer imponeren dan alleen een visueel waarneembaar geheel.
De reukzin zou bij een modelbaan bijvoorbeeld ingeschakeld kunnen worden door een "brandende" stapel snoeihout, maar dan ook met rookontwikkeling, die het specifieke aroma van brandend hout verspreidt.

Bij geluiden uit het landschap is niet op de eerste plaats te denken aan het puffen of fluiten van een stoomloc of aan iets wat verband houdt met rijdende treintjes. Dat ligt te veel voor de hand en bovendien trekken die al voldoende aandacht.

Al denkend over de haalbaarheid van deze mogelijkheden moesten wij al snel onze beperkingen erkennen.
Als dit allemaal realiseerbaar zou zijn, zouden wij waarschijnlijk gedwongen worden ook nog een schrikdraadinstallatie aan te schaffen om nieuwsgierige en tot het uiterste geprikkelde toeschouwers op afstand te houden.
 
Maar wij gingen wel verder met ons plan om een bepaald landschap als uitgangspunt te nemen, dat zoveel mogelijk aan de bovengenoemde wensen kan voldoen. Vrij voor de hand liggend is het om daarbij te denken aan een streek die men zelf concreet kent.
Bijvoorbeeld doordat men daar een vakantie heeft doorgebracht. Met kinderen leert men gewoonlijk op een actieve en gevarieerde manier een streek of landschap goed kennen.

Als men uitgaat, wat wij deden, van een landschap met niveauverschillen, met rotspartijen, met een rivier, met een trein die zijn weg zoekt door het rivierendal, met een autoweg die min of meer hetzelfde doet, dan komt men gemakkelijk uit bij het Maasdal in België of het Rijndal, het Moezeldal of andere dalen in het Rijngebied.
Het werd….het Moezeldal. Wij gingen daarbij ook uit van het feit, dat de keuze van het Moezeldal bij vele toeschouwers het “vreugdevolle gevoel van herkenning” (zoals dat zo mooi wordt genoemd) zou kunnen oproepen.

Met de keuze voor dit bepaalde type landschap stelt men zichzelf bepaalde eisen qua opbouw en qua weergave van de karakteristieke kenmerken van dat gebied.
Wij dachten daarom dat een bezoek aan het Moezeldal instructief zou zijn om nog eens exact een aantal dingen te checken.
Zoals bijvoorbeeld de kleur van de rotsen, het verloop van de hellingen, het soort bomen aldaar, het type bovenleidingsmasten, de geaardheid van de oevers, de begroeiing van de velden en de akkers, de wijze van aanplant van de wijnstokken, het type huizen en hun kleurtonen, de kleur van de aarde. Ter versterking van ons geheugen legden wij het e.e.a. vast op de gevoelige plaat.

 Het begin van moezelwijn..........

Na deze voorbereidende overwegingen en activiteiten zijn wij begonnen aan de bouw van onze Moezel modelbaan, waarbij wij nu uiteraard proberen de werkelijkheid van het Moezeldal zo natuurgetrouw mogelijk na te bootsen.